สิทธิ์และการอนุมัติ Work ทำอะไรเองได้แค่ไหน

คำว่า "รอเราอนุมัติ" โผล่มาแทบทุกบทของเล่มนี้ ตั้งแต่การส่งอีเมล เข้าเว็บใหม่ ไปจนถึงการแตะแอปบนเครื่อง บทนี้คือแผนที่รวมของระบบนั้น เข้าใจครั้งเดียวแล้วจะอ่านทุกกล่องขออนุมัติออกว่ากำลังถามอะไร และควรกดอนุญาตเมื่อไหร่

สองกลไกที่ทำงานคู่กัน

ระบบสิทธิ์ของ ChatGPT มีสองชั้นแยกกันชัดเจน

• Sandbox (ขอบเขตพื้นที่ทำงาน) กำหนดว่ามันเห็นและแตะไฟล์ไหนได้ ใช้เน็ตได้ไหม เหมือนกำหนดว่าพนักงานใหม่นั่งโต๊ะไหน เข้าห้องไหนได้
• Approvals (จังหวะหยุดถาม) กำหนดว่าเมื่ออยากทำอะไรเกินขอบเขตนั้น ต้องหยุดถามใคร เหมือนกติกาว่าจะเบิกกุญแจห้องอื่นต้องเซ็นชื่อกับใคร

ประเด็นที่เอกสารทางการเน้นคือสองชั้นนี้อิสระต่อกัน การเปลี่ยนว่า "ใครเป็นคนตรวจคำขอ" ไม่ได้ขยายพื้นที่ที่มันเข้าถึงได้ ขอบเขตยังเท่าเดิม เปลี่ยนแค่ความเร็วในการอนุมัติ

สามโหมดบนแอป desktop

โหมดสิทธิ์เลือกได้จากปุ่มใต้ช่องพิมพ์ข้อความ

โหมด	มันทำอะไรได้เอง	เหมาะกับ
Ask for approval (ค่าเริ่มต้น)	อ่านและแก้ไฟล์ในพื้นที่งานปัจจุบัน รันคำสั่งพื้นฐาน เกินกว่านั้นหยุดถามเราทุกครั้ง	งานส่วนใหญ่ เอกสารทางการแนะให้เริ่มที่นี่
Approve for me (Auto-review)	ขอบเขตเท่าโหมดแรก แต่คำขอข้ามขอบเขตส่งให้ตัวตรวจอัตโนมัติพิจารณาแทนเรา	งานที่คำขอจุกจิกจนตอบไม่ไหว โดยยอมรับว่าตัวตรวจอัตโนมัติพลาดได้
Full access	แก้ไฟล์ได้ทุกที่ในเครื่อง ใช้เน็ตได้ โดยไม่ถามเลย	แทบไม่มีเหตุให้ใช้ในงานออฟฟิศ

สองโหมดหลังปิดอยู่โดยค่าเริ่มต้น ต้องไปเปิดให้เลือกได้ก่อนที่ Settings > General > Permissions และถ้าใช้บัญชีองค์กร ผู้ดูแลอาจล็อกบางโหมดไว้ ซึ่งจะเห็นเป็นตัวเลือกสีจาง