ถ้าเราถาม AI ทั่วไปว่าจองตั๋วเครื่องบินยังไง เราจะได้คำแนะนำเป็นข้อๆ แล้วต้องไปเปิดเว็บกดจองเอง แต่ Muse ผู้ช่วย AI ตัวใหม่จาก Meta สามารถเปิดเบราว์เซอร์ ค้นหาเที่ยวบิน และกดจองให้เราได้ทันที

ลองนึกภาพง่ายๆ แบบแรกคือเวลาเราใช้ผู้ช่วย AI ที่คุ้นเคย พอถามวิธีจองตั๋ว เราจะได้ขั้นตอนชุดหนึ่งไปทำต่อเอง ส่วนแบบที่สองคือบอก Muse ให้ช่วยจองตั๋ว ตัว AI จะเปิดเบราว์เซอร์ ค้นหาเที่ยวบิน กรอกแบบฟอร์ม แล้วค่อยแจ้งให้เราตรวจเช็กอีกทีก่อนกดจ่ายเงิน ความต่างสำคัญของสองแบบนี้ไม่ได้อยู่ที่ความฉลาด แต่อยู่ที่ 'สิทธิ์ในการทำงาน' เพราะแบบแรกเรายังต้องลงมือเองทุกขั้นตอน ส่วนแบบที่สองเรามอบสิทธิ์ให้ AI จัดการแทนเราทั้งหมด

เมื่อ AI มีสิทธิ์ลงมือทำแทนเราได้ขนาดนี้ คำถามสำคัญจึงไม่ใช่แค่ 'มันเก่งแค่ไหน' แต่คือ 'ถ้ามันทำงานผิดพลาด หรือถูกหลอก ใครจะเป็นคนหยุดมัน?'

คุยกับ Muse เหมือนคุยกับคน ไม่ใช่แค่สั่งงานโปรแกรม

หน้าตาการใช้งานของ Muse ออกแบบมาให้เหมือนหน้าต่างแชตที่เราคุยกับคนจริงๆ ไม่ใช่หน้าจอโปรแกรมที่มีช่องให้พิมพ์คำสั่ง เราคุยกับมันได้ทั้งผ่านแอปของ Muse เอง และทักแชตผ่าน WhatsApp ได้โดยตรง เหมือนคุยกับเพื่อนในรายชื่อผู้ติดต่อ

ข้อมูลจากประกาศเปิดตัวของ Meta Newsroom ระบุว่า Meta ตั้งใจออกแบบ Muse ให้ทุกคนใช้งานได้ทันทีโดยไม่ต้องมีพื้นฐานด้านเทคนิค ไม่ต้องเสียเวลาเรียนรู้วิธีใช้ใหม่ และตั้งเป้าเข้าถึงผู้ใช้หลายพันล้านคนทั่วโลก พูดง่ายๆ คือเราแค่พิมพ์บอกมันไปตรงๆ ว่าอยากได้อะไร

งานที่ Muse ทำแทนเราได้จริง และ 3 ความสามารถที่ทำให้มันไม่ต้องรอเราสั่งทีละครั้ง

งานที่ Muse จัดการแทนเราได้แบ่งออกเป็น 2 รูปแบบหลัก:

รูปแบบแรกคืองานสั้นๆ ที่สั่งครั้งเดียวแล้วจบ เช่น สั่งให้ส่งอีเมลหนึ่งฉบับหรือจองตั๋วเดินทาง

รูปแบบที่สองคืองานระยะยาวที่ซับซ้อน เราแค่บอกเป้าหมายภาพรวม Muse จะช่วยวางแผน จัดสรรเวลาและทรัพยากรต่างๆ ให้ลงตัว จากนั้นจะทำงานต่อเองทีละขั้นตอน ทั้งเปิดเบราว์เซอร์ กรอกแบบฟอร์ม ไปจนถึงช่วยเจรจาต่อรองแทนเราในเรื่องที่จำเป็น

นอกจากนี้ Muse ยังมีความสามารถอีก 3 อย่างที่ทำให้มันไม่ต้องรอเราสั่งทีละครั้ง:

1. ทำงานต่อเนื่องได้แม้เราจะปิดแอปไปแล้ว: ถ้าเป็นงานที่ใช้เวลานาน Muse จะยังทำงานเบื้องหลังต่อไปโดยที่เราไม่ต้องเปิดหน้าจอรอ
2. ติดต่อเราเองเมื่อมีข้อมูลเปลี่ยนหรือถึงจุดสำคัญ: ระบบจะทักมาเองเมื่อมีข้อมูลอัปเดตหรือถึงขั้นตอนที่ต้องขออนุมัติก่อนไปต่อ เช่น ก่อนยืนยันการส่งอีเมลหรือการชำระเงิน
3. จำรายละเอียดที่เคยพูดผ่านๆ ได้: แม้จะเป็นเรื่องที่เราเคยพูดเปรยๆ ไว้เพียงครั้งเดียว มันก็จดจำและหยิบกลับมาใช้ได้เมื่อถึงเวลา

ตัวอย่างในประกาศของ Meta ช่วยให้เห็นภาพชัดขึ้น เช่น แปลงคลิปวิดีโอ Reels สูตรอาหารที่เราบันทึกไว้บน Instagram ให้เป็นรายการซื้อของเข้าบ้าน หรือจำข้อจำกัดด้านอาหารของเพื่อนไว้ก่อนส่งการ์ดเชิญมาร่วมงานเลี้ยง

ที่สำคัญ ระหว่างที่ Muse กำลังเปิดเบราว์เซอร์ทำงาน เราสามารถเปิดดูหน้าจอสดๆ ได้ตลอดเวลาว่ามันกำลังทำอะไรอยู่ และกดเข้าควบคุมเองเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่ใช่ระบบกล่องดำที่ปล่อยให้เครื่องทำงานไปเงียบๆ แล้วโผล่มาแจ้งแค่ผลลัพธ์ตอนท้ายโดยที่เราไม่รู้เลยว่ามันทำอะไรไปบ้าง

ตอนจ่ายเงิน Muse ใช้เลขบัตรเสมือนแบบใช้ครั้งเดียว

จุดที่หลายคนน่าจะกังวลมากที่สุดคงหนีไม่พ้นเรื่องการจ่ายเงิน ช่องทางจ่ายเงินที่ Muse รองรับตั้งแต่วันเปิดตัวคือ Link ซึ่งเป็นบริการกระเป๋าเงินออนไลน์ที่ Stripe พัฒนาขึ้น และ Muse ถือเป็นผู้ช่วย AI ที่ลงมือทำงานแทนเราอย่าง AI Agent ตัวแรกที่ได้รับความคุ้มครองการซื้อสินค้าจาก Link โดยไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม ความคุ้มครองนี้ครอบคลุมทั้งกรณีสินค้าเสียหายหรือสูญหาย การชดเชยส่วนต่างหากราคาสินค้าลดลง การคืนสินค้าโดยไม่มีค่าธรรมเนียม รวมถึงการรับประกันคืนเงินสำหรับรายการที่เข้าเงื่อนไข

กลไกเบื้องหลังที่สำคัญคือ ระบบกระเป๋าเงินสำหรับ AI Agent เพราะเวลาจะจ่ายเงิน Muse จะไม่นำเลขบัตรเครดิตจริงของเราไปกรอกบนหน้าเว็บ แต่จะสร้างเลขบัตรเสมือนแบบใช้ครั้งเดียวขึ้นมาแทน โดยเลขบัตรนี้จะผูกไว้กับร้านค้าร้านนั้น กำหนดยอดเงินตรงตามราคาสินค้า และมีอายุการใช้งานจำกัด ข้อมูลบัตรจริงของเราจึงไม่เคยส่งไปถึงร้านค้าเลย ถ้าเกิดเหตุข้อมูลรั่วไหลที่ระบบของร้านค้าปลายทาง ข้อมูลที่หลุดไปก็จะเป็นเพียงเลขบัตรที่หมดอายุและใช้งานไม่ได้แล้วตั้งแต่จ่ายเงินเสร็จ

สำหรับเว็บไซต์ที่เราเคยบันทึกข้อมูลบัตรไว้อยู่แล้ว Muse ก็ดำเนินการต่อได้โดยไม่ต้องสร้างเลขบัตรใหม่ โดยเอกสารของผู้พัฒนาระบุว่า ตัว AI จะตรวจจับได้อัตโนมัติว่าหน้านี้คือหน้าชำระเงิน และจะหยุดทำงานเพื่อขออนุมัติจากเราทุกครั้ง พร้อมแสดงรายละเอียดสินค้าและยอดเงินที่จะซื้ออย่างครบถ้วน

นอกจากนี้ Muse ยังเตรียมรองรับช่องทางชำระเงินเพิ่มเติมอย่าง Shop Pay ในอนาคต ส่วนเรื่องรหัสผ่าน ตัวระบบก็เตรียมรองรับเครื่องมือจัดการรหัสผ่านยอดนิยมอย่าง 1Password เพื่อให้ AI สามารถเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีเดิมที่เรามีอยู่แล้วได้อย่างปลอดภัย

Sentinel ตัวที่คอยตัดสินว่าคำสั่งไหนส่งออกจากเครื่องได้บ้าง

ถ้าจะปล่อยให้ AI ลงมือทำงานและมีสิทธิ์จัดการแทนคนได้จริง ต้องเริ่มจากการจัดสภาพแวดล้อมการทำงานให้ปลอดภัยและแยกเป็นสัดส่วน

ในเชิงโครงสร้าง ผู้ใช้แต่ละคนจะมีเครื่องเสมือน (Virtual Machine หรือ VM) เป็นคอมพิวเตอร์จำลองส่วนตัวแยกกันบนคลาวด์แบบหนึ่งคนต่อหนึ่งเครื่อง Muse จะทำงานอยู่ภายในเครื่องเสมือนนี้ ตัวเครื่องยังใช้เก็บข้อมูลส่วนตัว รวมถึงกุญแจเข้าถึงบริการต่างๆ ที่เราเชื่อมต่อเข้ามา

บนเครื่องเสมือนเดียวกันนี้ จะมี AI อีกตัวหนึ่งทำงานคู่ขนานกันชื่อ Sentinel ซึ่งแยกสิทธิ์ออกจาก Muse อย่างเด็ดขาดตั้งแต่ระดับระบบ หน้าที่ของ Sentinel มีเพียงอย่างเดียว คือคุมทางออก คอยตัดสินว่าข้อมูลหรือคำขอใดสามารถส่งออกไปภายนอกได้บ้าง หาก Sentinel ไม่อนุมัติ ก็จะไม่มีคำสั่งใดๆ ของ Muse หลุดออกสู่อินเทอร์เน็ตได้เลย เอกสารของ Meta จึงระบุว่า Sentinel คือผู้ถือสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวในการอนุมัติทุกคำสั่ง ทั้งคำสั่งผ่านแอปที่เราเชื่อมไว้ และคำขอต่างๆ ที่จะส่งออกจากเครื่อง

หลักการที่ถูกต้องคือ การมีระบบ 2 ฝั่งที่แยกสิทธิ์ขาดจากกันบนเครื่องเดียว ไม่ใช่ปล่อยให้ AI Agent ตัวเดียวถือสิทธิ์สูงสุดทั้งหมดไว้เอง

สิ่งที่หลายคนมักเข้าใจผิดคือ Sentinel ไม่ได้ทำให้ Muse ฉลาดขึ้น และไม่ได้ตรวจว่า Muse คิดคำตอบถูกหรือไม่ มันตรวจเพียงแค่ว่าข้อมูลหรือคำสั่งที่กำลังจะส่งออกไปข้างนอกนั้น ตรงตามเงื่อนไขและขอบเขตสิทธิ์ที่เรากำหนดไว้หรือไม่ สองเรื่องนี้เป็นคนละประเด็นกัน และเป็นเหตุผลว่าการมีตัวคุมทางออกไม่ใช่หลักประกันว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นเลย

การจัดการรหัสผ่านและวิธีจ่ายเงินก็ใช้หลักการเดียวกัน คือตัว Muse จะไม่มีสิทธิ์มองเห็นรหัสผ่านหรือข้อมูลบัตรจริงตั้งแต่แรก ข้อมูลสำคัญเหล่านี้จะเก็บไว้ในพื้นที่ปลอดภัยแยกต่างหาก เวลา Muse ต้องใช้งาน มันจะถือเพียงแค่รหัสตัวแทนเท่านั้น ส่วนข้อมูลจริงจะนำมาใส่แทนที่ก็ต่อเมื่อคำขอนั้นผ่านการอนุมัติและพร้อมส่งออกจากเครื่อง

ตัวอย่างที่ชี้ให้เห็นว่าทำไมระบบต้องรัดกุมขนาดนี้คือการเชื่อมต่อกล่องอีเมล ระบบเชื่อมต่ออีเมลของ Muse จะกรองข้อมูล 3 อย่างนี้ออกก่อนเสมอ ได้แก่ รหัส OTP สำหรับยืนยันตัวตนแบบใช้ครั้งเดียว ลิงก์รีเซ็ตรหัสผ่าน และลิงก์ล็อกอินคลิกเดียวอย่าง Magic Link เพราะถ้าไม่กรองข้อมูลเหล่านี้ออก การปล่อยให้ AI อ่านกล่องอีเมลได้ก็ไม่ต่างจากการยื่นกุญแจรีเซ็ตบัญชีออนไลน์ทั้งหมดในชีวิตเราให้ AI ถือไว้พร้อมกัน

นอกจากนี้ Muse จะหยุดทำงานเพื่อขออนุมัติจากเราทุกครั้งก่อนจ่ายเงิน ส่วนงานสำคัญอื่นๆ อย่างการส่งอีเมล ระบบตั้งค่าไว้ให้ขออนุมัติก่อนลงมือ แล้วเราค่อยปรับระดับความเข้มงวดเองได้ตามสิทธิ์ที่ตั้งไว้ ระบบยังเก็บประวัติการทำงานไว้อย่างครบถ้วน เราจึงย้อนดูได้ว่า Muse ทำอะไรไปแล้วบ้างและกำลังจะทำอะไรต่อไป

ผู้ใช้คือคนคุมสิทธิ์ ไม่ใช่ตัว AI Agent

เราเลือกได้เองว่าจะอนุญาตให้ Muse เชื่อมต่อกับแอปพลิเคชันใดบ้าง และให้สิทธิ์เข้าถึงมากน้อยแค่ไหน เป็นเรื่องที่เจ้าของบัญชีต้องพิจารณาด้วยตัวเอง เพราะไม่มีรูปแบบตายตัวที่เหมาะกับทุกคน ยกตัวอย่างเช่น การเชื่อมต่อกล่องอีเมล ถ้าเราให้สิทธิ์แค่อ่านอย่างเดียวจะปลอดภัยกว่า แต่ Muse ก็ช่วยพิมพ์ตอบอีเมลแทนเราไม่ได้ เราต้องคอยตรวจและกดส่งเองทุกฉบับ ในทางกลับกัน ถ้าให้สิทธิ์ส่งอีเมลแทนได้ แม้จะได้ความสะดวกและรวดเร็วเต็มที่ แต่ก็ต้องแลกกับความเสี่ยง เพราะอีเมลที่ส่งออกไปแล้วดึงกลับคืนมาไม่ได้

การให้สิทธิ์ยังกำหนดขอบเขตได้อย่างยืดหยุ่น ทั้งการอนุมัติแบบครั้งเดียว อนุมัติเฉพาะรอบการใช้งานนั้น อนุมัติเฉพาะงานแต่ละชิ้น กำหนดให้สิทธิ์หมดอายุอัตโนมัติ หรือจะให้สิทธิ์ถาวรไปเลยก็ได้ โดยแต่ละสิทธิ์จะผูกไว้กับบริการปลายทางอย่างชัดเจน ไม่ใช่การให้สิทธิ์แบบกว้างๆ ที่นำไปใช้กับอะไรก็ได้ และเราเข้าไปแก้ไขหรือยกเลิกการเชื่อมต่อเมื่อไหร่ก็ได้เช่นกัน

ด้านข้อมูลส่วนตัว ผู้ใช้สามารถเลือกปิดสวิตช์ไม่ยินยอมให้นำบทสนทนาไปใช้ฝึกฝนโมเดล AI ได้จากหน้าตั้งค่า โดยระบบตั้งค่าเริ่มต้นไว้ว่าจะลบข้อมูลระบุตัวตนออกก่อนนำไปใช้เสมอ ประกาศของ Meta ยังระบุด้วยว่า บทสนทนาและข้อมูลทั้งหมดบนเครื่องเสมือนจะไม่ส่งไปยังระบบโฆษณาของบริษัท และหากมีข้อมูลเรื่องใดที่ Muse เรียนรู้ไปแล้วแต่เราไม่ต้องการให้จำต่อ เราก็สั่งให้ Muse ลบความจำเรื่องนั้นทิ้งได้ทันที

ฟีเจอร์สำคัญที่ Meta วางแผนจะเปิดตัวช่วงปลายปีนี้ คือ Muse Confidential VM เครื่องเสมือนที่เข้ารหัสไว้ทั้งเครื่อง โดยใช้กุญแจเข้ารหัสที่ผู้ใช้ถือไว้แต่เพียงผู้เดียว เมื่อถึงเวลานั้น แม้แต่ทีมงานของ Meta เองก็เข้าถึงข้อมูลในเครื่องเสมือนไม่ได้ ทว่าในปัจจุบัน ระบบยังทำได้เพียงแยกข้อมูลของผู้ใช้แต่ละคนออกจากกัน และจำกัดการเข้าถึงของพนักงานตามนโยบายองค์กรเท่านั้น โดยที่ยังไม่มีระบบป้องกันทางเทคนิคอย่างสมบูรณ์

ทั้งหมดนี้คือคำอธิบายจากผู้พัฒนา ยังไม่ใช่ผลตรวจสอบจากหน่วยงานภายนอก

สิ่งที่ต้องเน้นย้ำตามตรงคือ ข้อมูลทั้งหมดข้างต้นเป็นสิ่งที่ Meta ออกแบบ ประกาศ และอธิบายกลไกการทำงานด้วยตัวเอง และยังไม่ผ่านการตรวจสอบหรือรับรองอย่างเป็นทางการจากหน่วยงานภายนอก

ฝั่งทีมผู้พัฒนาของ Meta เองก็ระบุไว้ในเอกสารอย่างตรงไปตรงมาว่า Muse ยังคงมีโอกาสทำงานพลาดได้ และจะเกิดความผิดพลาดขึ้นอย่างแน่นอน เพียงแต่คาดหวังว่าโครงสร้างนี้จะช่วยให้ความผิดพลาดเกิดขึ้นน้อยลง และจำกัดความเสียหายให้แคบลง ประโยคนี้สะท้อนข้อเท็จจริงสำคัญว่า สถาปัตยกรรมนี้ไม่ได้ช่วยให้ความเสี่ยงหมดไป แต่เป็นการ 'ย้ายจุดรับความเสี่ยง' จากเดิมที่เคยฝากความหวังไว้กับความแม่นยำของตัวโมเดล AI มาไว้ที่ตัวคุมทางออกอย่าง Sentinel และที่ปลายนิ้วของผู้ใช้เองตอนกดปุ่มอนุมัติ

อีกสิ่งที่สะท้อนว่าผู้พัฒนากังวลเรื่องใดมากที่สุด คือการเปิดโครงการล่าเงินรางวัลจากช่องโหว่ หรือ Bug Bounty สู่สาธารณะในวันเดียวกับที่เปิดตัว จากเดิมที่เป็นโครงการแบบปิด โดยตั้งรางวัลสูงสุดไว้ถึง 300,000 ดอลลาร์สหรัฐ และภายในวงเงินนั้น มีหมวดรางวัลสูงสุด 130,000 ดอลลาร์สหรัฐ สำหรับกรณีที่เจาะระบบผ่าน Prompt Injection ได้สำเร็จจนส่งผลกระทบต่อผู้ใช้งานหนึ่งราย (Prompt Injection คือเทคนิคแอบฝังคำสั่งไว้ในหน้าเว็บหรืออีเมล เพื่อหลอกให้ AI ทำตามคำสั่งของผู้โจมตีแทนคำสั่งของเจ้าของบัญชี) แม้การตั้งเงินรางวัลจะไม่เท่ากับการตรวจรับรองความปลอดภัย แต่ตัวเลขเงินรางวัลที่ตั้งไว้สูงขนาดนี้ ก็บ่งบอกได้ชัดเจนว่าจุดไหนคือจุดที่ผู้สร้างประเมินว่าเสี่ยงและอันตรายที่สุด

กรณีนี้ตรงกับรูปแบบปัญหาเดิมๆ ที่เคยเกิดขึ้นในอดีต ดังที่รวบรวมไว้ในคลังเหตุการณ์ความเสียหายจาก AI Agent ซึ่งแสดงให้เห็นว่า เมื่อนำเหตุการณ์ทั้งหมดมาวิเคราะห์ร่วมกัน ต้นตอของปัญหามักไปกองอยู่ที่เรื่องการจัดการสิทธิ์ ไม่ใช่เรื่องที่ตัวโมเดลฉลาดไม่พอ

5 คำถามสำคัญ ก่อนปล่อยให้ AI ตัวไหนถือสิทธิ์แทนเรา

แม้ตอนนี้เราจะยังใช้ Muse ในไทยไม่ได้ แต่คำถาม 5 ข้อนี้สามารถนำไปใช้ตรวจสอบ AI ทุกตัวที่เราใช้งานอยู่ในชีวิตประจำวันได้ทันที และถ้าข้อไหนที่ระบบไม่มีคำตอบชัดเจน นั่นก็เป็นสัญญาณเตือนให้เราต้องระวังเช่นกัน:

1. AI มองเห็นรหัสผ่านจริงของเราหรือไม่: ถ้าตัว AI มองเห็นรหัสผ่านจริงได้ตรงๆ แปลว่าเรากำลังยื่นกุญแจสำคัญให้ระบบที่ต้องเข้าไปอ่านหน้าเว็บของคนอื่นทุกวัน
2. ใครเป็นคนอนุมัติก่อนข้อมูลหรือคำสั่งจะส่งออกไปภายนอก: มีระบบตรวจสอบความปลอดภัยที่แยกจากตัว AI จริงๆ หรือปล่อยให้ AI ตัดสินใจเองเบ็ดเสร็จทั้งกระบวนการ
3. ระบบขออนุมัติก่อนทำเรื่องที่ย้อนกลับไม่ได้หรือไม่: การจ่ายเงิน การส่งอีเมล หรือการลบไฟล์ล้วนย้อนกลับไม่ได้ ระบบจึงต้องรอการยืนยันจากเราก่อนเสมอ
4. มีประวัติการทำงานให้เราย้อนตรวจสอบได้หรือไม่: ถ้ามีอะไรผิดพลาด เราต้องการลำดับเหตุการณ์อย่างละเอียดว่า AI ทำอะไรไปบ้าง ไม่ใช่เห็นเพียงผลลัพธ์สุดท้ายตอนระบบพังไปแล้ว
5. ยกเลิกหรือตัดสิทธิ์ภายหลังได้ง่ายแค่ไหน: ถ้าการถอนสิทธิ์ยุ่งยากและต้องไล่ปิดทีละแอป เมื่อเกิดเหตุฉุกเฉินจริง เราจะไม่มีทางระงับความเสียหายได้ทัน

อย่างไรก็ดี คำถามข้อ 2 และข้อ 3 ยังมีกับดักสำคัญซ่อนอยู่ นั่นคือการมีปุ่มอนุมัติไม่ได้แปลว่าจะปลอดภัยเสมอไป หากเราเคยชินจนเผลอกดอนุมัติผ่านไปเรื่อยๆ โดยไม่ได้อ่านรายละเอียด พฤติกรรมนี้เคยมีสถิติให้เห็นแล้วในกรณีศึกษาที่ผู้ใช้งานกดอนุมัติแทบจะทุกครั้ง เพราะปุ่มยืนยันที่เด้งถามบ่อยเกินไปจนคนเลิกอ่าน สุดท้ายก็มีค่าเท่ากับไม่มีปุ่มป้องกันอยู่เลย

เริ่มเปิดใช้งานในสหรัฐฯ ก่อน พร้อมให้ใช้ฟรีสำหรับฟังก์ชันหลัก

ปัจจุบัน Muse เริ่มเปิดให้ใช้งานแล้วในสหรัฐอเมริกา ทั้งบน iOS, Android และบนเว็บเบราว์เซอร์ โดยมีแผนจะรองรับการใช้งานบนแว่นตาอัจฉริยะของ Meta ในลำดับถัดไป ส่วนเรื่องราคา Meta ประกาศว่าจะเปิดให้ใช้งานฟีเจอร์หลักๆ ที่คนทั่วไปจำเป็นต้องใช้ได้ฟรี และจะมีแพ็กเกจแบบชำระเงินสำหรับผู้ที่ต้องการใช้งานขั้นสูงขึ้น โดยยังไม่ได้ระบุตัวเลขราคาอย่างเป็นทางการ

เทคโนโลยีประเภท AI Agent เหล่านี้คงไม่ได้เข้ามาถึงไทยพร้อมกับคู่มือการใช้งานหนาๆ แต่จะมาพร้อมกับหน้าต่างให้กดปุ่มยืนยันบนหน้าจอ และในวันนั้น สิ่งที่จะตัดสินว่าใครใช้งานระบบเหล่านี้ได้อย่างปลอดภัย ไม่ใช่คนที่เริ่มใช้งานก่อนใคร แต่คือคนที่รู้เท่าทัน และรู้ว่าควรตรวจสอบเรื่องอะไรบ้างก่อนกดปุ่มอนุมัติ

---

ที่มา:

• บทความ Introducing Muse: The World's First Personal AI Agent Built for Everyone จาก Meta Newsroom
• บทความ How We Built Safety Into Muse จาก Meta AI Research