Wayfinder แตกงานใหญ่ออกเป็นคำถามที่ต้องตัดสินใจ ไม่ใช่รายการสิ่งที่ต้องทำ แผนที่ใบหนึ่งที่ใช้จริงมีตั๋ว 7 ใบ วันนั้นหยิบมาทำได้แค่ 3 ใบ ส่วนอีก 4 ใบต้องรอคำตอบจาก 3 ใบแรกก่อน Wayfinder เป็นสกิลที่ช่วยวางแผนงานหลายวัน เก็บอยู่ในคลังสกิลบน GitHub ที่เปิดให้คนทั่วไปนำไปใช้ได้ และใช้กับ AI ตัวไหนก็ได้ที่ช่วยเขียนโค้ด

การคุยกับ AI ที่ช่วยทำงานหรือ agent แต่ละครั้งเรียกว่าหนึ่ง session แต่ละ session มีเพดานของมันอยู่ พอปิดหน้าต่างนั้นไป ข้อสรุปที่เพิ่งตกลงกันก็หาย งานหลายวันจึงลงเอยได้สองทาง ทางแรกคือเปิด session ใหม่แล้วเล่าเรื่องเดิมซ้ำ ทางที่สองคือย่อขนาดงานลงให้พอดีกับ session เดียว แล้วยอมทำแค่นั้น เพดานที่ว่าคือ context window หรือพื้นที่ความจำของ agent ระหว่างคุย ซึ่งเป็น กำแพงจริงของงานขนาดใหญ่ Wayfinder เลือกทางที่สาม โดยไม่ยัดทุกอย่างไว้ในหัว agent แต่เก็บการตัดสินใจไว้ในระบบติดตามงานแทน

แผนที่คือใบงานแม่หนึ่งใบ

"แผนที่" ของ Wayfinder ไม่ใช่ภาพสวยๆ แต่เป็นใบงานแม่ในระบบติดตามงานที่ทีมใช้อยู่ มีใบลูกเรียงอยู่ข้างใต้

ความต่างอยู่ที่หัวข้อใบลูก ตั๋วไม่ได้บอกให้ทำอะไร แต่ถามเรื่องที่ยังไม่มีคำตอบ แผนที่ข้างบนมีตั๋วอย่าง "ชื่อไอคอนดึงมาจากไหน" · "จะเก็บข้อมูลของชิ้นส่วนหน้าจอแต่ละชิ้นหรือ component ในรูปแบบไหน" · "หน้าจอค้นหาคำสั่งจัดข้อมูลยังไง และใช้งานด้วยคีย์บอร์ดแบบไหน" แต่ละใบคือข้อตกลงที่ยังค้าง ไม่ใช่โค้ดที่ยังไม่ได้เขียน

หัวใจคือการย้ายคำถามออกมาเก็บตรงนี้ เพราะระบบติดตามงานไม่ลืมตอนปิดหน้าต่าง แผนที่อีกใบมีใบลูก 12 ใบใต้ใบแม่เดียว ตัวเลขนี้ไม่ได้แปลว่างานยาก แต่แปลว่ายังค้างตัดสินใจ 12 ข้อ

frontier กับ fog บอกว่าวันนี้ขยับอะไรได้

ตั๋วบางใบตอบได้เดี๋ยวนี้ บางใบต้องรอคำตอบของใบก่อนหน้า Wayfinder เรียกกองแรกว่า frontier หรือแนวหน้าที่ทำได้ทันที กองหลังคือ fog หรือหมอกที่ยังมองไม่ทะลุ เพราะยังไม่ได้ไปค้นข้อมูล ยังไม่ได้ลองสร้างของจริงเพื่อดูผล และยังไม่ได้นั่งคุยกัน

แผนที่ใบแรกมี 7 ตั๋ว แต่เป็น frontier แค่ 3 ใบ ได้แก่ หาที่มาของชื่อไอคอน · ตกลงโครงสร้างข้อมูลของ component · วางผังข้อมูลบนหน้าจอค้นหาคำสั่ง อีก 4 ใบต้องใช้คำตอบจากสามใบนี้ก่อน จึงยังหยิบไม่ได้

ส่วนแผนที่อีกใบที่มี 17 ตั๋ว ตอบไปได้แล้ว 14 ใบ ทั้งที่สกิลซึ่งเป็นปลายทางของแผนที่ใบนั้น ยังไม่ได้เริ่มเขียนเลยสักบรรทัด งานเกือบทั้งหมดเป็นการตัดสินใจ ไม่ใช่การลงมือสร้าง

ผลที่สำคัญกว่านั้นคือคนใช้กล้าเริ่มงานที่ใหญ่ขึ้น ผู้พัฒนาเล่าว่าเครื่องมือวางแผนรุ่นก่อนที่ทำไว้ผูกกับ session เดียว และกินความจำของ agent จนเต็ม จึงเผลอย่อขนาดงานที่จะลองกับ AI ลงโดยไม่รู้ตัว พอย้ายคำถามออกไปเก็บข้างนอก เพดานก็ขยับตาม ไม่ต้องเห็นภาพทั้งงานก่อนก็เริ่มได้

ตั๋ว 4 ชนิด บอกวิธีหาคำตอบ

ชนิดตั๋วไม่ได้เป็นแค่แนวคิด แต่ติดเป็นป้ายในระบบติดตามงาน แค่เห็นป้ายก็รู้ว่าต้องเตรียมตัวยังไง

• research สำหรับคำถามที่ยังไม่มีใครรู้คำตอบ agent จะไปหาข้อมูลแล้วกลับมารายงาน ปกติปล่อย agent ตัวช่วยอีกตัวทำเองได้ ไม่ต้องนั่งเฝ้า
• prototype สำหรับคำถามที่เถียงบนกระดาษยังไงก็ไม่จบ ต้องสร้างของที่ใช้ได้จริงก่อน แล้วตัดสินจากของจริง
• grilling สำหรับคำถามที่มีคำตอบอยู่ในหัวคนเท่านั้น ต้องคุยแบบสัมภาษณ์ว่าจะเอารายละเอียดยังไง
• task สำหรับงานในโลกจริงที่ agent ทำเองไม่ได้ หรือทำได้แต่ต้องรอคิวงานอื่น

สั่ง Wayfinder ใช้จริง มีแค่สองจังหวะ

/wayfinder <อธิบายงานที่อยากได้ ด้วยภาษาคนธรรมดา>
/wayfinder <ชื่อหรือ URL ของตั๋วใบที่จะเคลียร์รอบนี้>

บรรทัดแรกใช้ครั้งเดียวตอนเปิดงาน Wayfinder จะสำรวจโปรเจกต์ แล้วเรียกสกิล grilling มาสัมภาษณ์ คำถามแรกคือจบงานแล้วอยากให้หน้าตาเป็นยังไง เช่น อยากได้เอกสารสรุปข้อตกลงหรือ spec เป็นปลายทางไหม เมื่อตอบครบ Wayfinder จะสร้างแผนที่กับตั๋วชุดแรก พร้อมป้ายบอกว่าใบไหนทำได้เลย

บรรทัดที่สองใช้ซ้ำ โดยเปิดหนึ่ง session เพื่อตอบตั๋วหนึ่งใบ ผู้พัฒนาเพิ่มสกิลรับส่งงานอีกตัว ให้มันเขียนคำสั่งสำหรับ AI เอง แล้วปล่อย agent ตัวช่วยไปทำต่อ แต่แก่นคือเรียก Wayfinder ซ้ำพร้อมชื่อตั๋วใบนั้น

เมื่อหาคำตอบของตั๋วได้ คำตอบจะถูกเก็บไว้ในใบเดิม สรุปสั้นๆ จะขึ้นไปอยู่บนแผนที่ใบแม่ ตั๋วบางใบที่เคยอยู่ใน fog จะกลายเป็น frontier ของรอบถัดไป วนแบบนี้จนครบทุกใบ

ถ้าอาการที่เจอยังไม่ถึงขั้นต้องวางแผนข้ามสัปดาห์ แค่ agent ลืมงานที่ค้างไว้ COMPASS ชุดสกิลที่แก้อาการลืมงานค้างข้าม session เป็นทางที่เบากว่ามาก

ปลายทางคือ spec ที่ตั้งใจลบทิ้ง

เมื่อเคลียร์ครบทุกใบแล้ว สั่งให้ Wayfinder รวบทุกการตัดสินใจมาเขียนเป็น spec ฉบับเดียวในใบงานอีกใบได้ จากนั้นก็เดินตามทางมาตรฐาน แปลง spec เป็นตั๋วลงมือทำ ทำทีละใบ แล้วตรวจทานโค้ดตอนท้าย เป็นแนวทางเดียวกับ Superpowers ชุดสกิลที่พา agent จากถามเรื่อง spec ไปจนถึงตรวจทานโค้ด

spec ที่ออกมาจากแผนที่จะลิงก์กลับไปยังตั๋วต้นเรื่องได้ทุกใบ หาก agent สงสัย ก็กดดูได้ว่าข้อตกลงมาจากบทสนทนาแบบไหน ส่วน spec ของสกิลรุ่นก่อนในคลังเดียวกันมีแค่บทสรุป จึงย้อนกลับไปหาที่มาไม่ได้

ปลายทางไม่จำเป็นต้องเป็น spec จะให้ Wayfinder ลงมือทำงานตรงๆ ก็ได้ วิธีของผู้พัฒนาคือสร้าง spec ก่อน แล้วส่งให้ agent ทำต่อแบบไม่มีคนนั่งเฝ้า

spec นี้ไม่ได้ตั้งใจเก็บไว้นาน เมื่อนำเนื้อหาใน spec ไปเขียนเป็นโค้ดจริงแล้ว ก็ปิดใบงานที่เก็บ spec ผู้พัฒนาบอกว่าแทบไม่เคยกลับมาเปิดดูอีก ต่างจากแนวทางที่เก็บ spec ไว้แก้ไปพร้อมโค้ด หรือ spec-driven development

วิธีนี้ก็มีข้อจำกัดของมัน spec ร่างแรกใบหนึ่งเคยยาวเกินขีดจำกัดตัวอักษรของใบงานบน GitHub แผนที่ที่มีตั๋วมากพอจึงอาจให้ผลลัพธ์ใหญ่เกินที่เครื่องมือปลายทางจะรับไหว

งานแบบไหนยังไม่ต้องใช้

เกณฑ์ของผู้พัฒนาตรงไปตรงมา ถ้าวางแผนจบในการคุยรอบเดียว ก็ทำรอบเดียวไปเลย Wayfinder มีไว้ตอนที่มี fog จริงๆ จนยังมองไม่เห็นทางไปถึงปลายทาง

Grill me เป็นสกิลที่สัมภาษณ์เจ้าของงานภายใน session เดียว จึงยังไม่ตกรุ่น ผู้พัฒนายังเรียกว่าเป็นเครื่องมือพื้นฐานที่สำคัญมาก แต่สกิลนี้ขยายข้าม session ไม่ได้ งานที่คุยจบในรอบเดียวจึงยังเป็นของ Grill me อยู่ดี

ผู้พัฒนาบอกว่าเจอข้อโต้แย้งบ่อยสองข้อ ข้อแรกคือวิธีนี้ดูเหมือนการวางทุกอย่างไว้ก่อนลงมือแบบ waterfall แต่ตั๋ว prototype กันไม่ให้เป็นแบบนั้น เพราะบังคับให้ตัดสินใจจากของที่จับต้องได้ ไม่ใช่ภาพในหัว ข้อสองคือไม่อยากคอยดูแล spec แต่ spec นี้มีอายุสั้น

วิธีนี้ไม่ได้มีไว้แค่งานโค้ด ตัวอย่างคือการวางแผนสร้างห้องทำงานในสวน ตั้งแต่จ้างคนสำรวจพื้นที่ ไปจนถึงหาข้อมูลและติดต่อบริษัทรับสร้าง งานแบบนี้มีคำถามค้างมากและตอบรวดเดียวไม่ได้ เหมือนงานโค้ดก้อนใหญ่

คำถามที่เขียนออกมาเป็นใบๆ มีคุณสมบัติที่งานค้างในหัวไม่มี คือส่งต่อได้ ส่งให้ agent ตัวถัดไปก็ได้ ส่งให้ตัวเราเองในเช้าวันจันทร์ก็ได้

ที่มา: โปรเจกต์ Wayfinder บน GitHub